اگر چه دوست

        به چيزي

             نمي خرد مارا

به عالمي نفروشيم

        مويي

             از سر دوست

کوچولو که بودم فقط بلد بودم تا 10 بشمرم؛یعنی نهایت هر چیزی 10تا بود.

از بابا بستنی می خواستم 10تا.

مامانو 10تا دوست داشتم.

خلاصه ته دنیا همین 10تا بودواین 10تا خیلی قشنگ بود.

ولی حالا نمی دونم ته دنیا چقدره!

نهایت دوست داشتن چندتاست!

اما می خوام بگم دوست دارم.

می دونی چقدر؟

به اندازه ی همون 10 تای بچگی!!!

که از یک دنیا خیلی بیشتره!!!

وقتی که صدای آسمانی تو درخاموشی شب های زیبا طنین می افکند،تو ای نغمه پرداز گشوده بال آسمان تنهایی من،خبر نداری که من چشم به دنبال تو دارم.

نمی دانی که گوش من چه سان در زیر درختان،غرق شنیدن صدای شیرین تو شده است تا از باده ی این ،آهنگ سحر آمیز سرمست شود.

نمی دانی که ازبیم خاموش کردن نوای آسمانی تو،جرئت آن را که نفس برلب آرم یا قدم بر برگ خشکی نهم ،ندارم.

نمی دانی که شاعر دیگری در نز دیکی تو ،هست که چنگی ساده تر از ارغنون تو دارد ودر دل خویش،با یک دنیا غبطه و رشک سرود شبانه تو را در دل جنگل تکرار می کند.

اختر شب از کنارکوهساران سرخم می کند تا صدای تورابشنود،اما تو از زیر شاخه ای به زیر شاخه دیگر پنهان می شوی تا از انوار سیمین وپر موج آن بر کنار مانی؛اگر هم چشمه ساری برای برکنار کردن سنگی که راه بر آن بسته است،در زیر خزه ها آوایی سر دهد،صدای تو بی درنگ پریشان وخاموش می شود.

آخر آهنگ لطیف وپرجلال تو ،برای دنیای ناچیز ماخیلی زیاد است.این نوای موسیقی که از گلوی تو بر می خیزد،فقط شایسته آن است که به سوی آستان خداوند بالا رود.

چهچهه ی تو،زمزمه ی تو،ترکیب موزونی از دل پذیر ترین صداهای طبیعت ومبهم ترین آه های آسمان هاست.

صدای تو که شاید خودت هم از آن بی خبری،صدای آسمان نیلگون وصدای درختان سرسبز است.صدای دره ای است که در سایه خفته است.تو در نغمه پردازی خود،از آهنگی که ازصدای امواج بر می خیزد،از زمزمه ای که از شاخ وبرگ درختان به گوش می رسد،از صدای آبی که قطره قطره ازتخته سنگ مرمرین در حوضچه فرو می چکدوسطح آن را پرچین می کند،از ناله های پر هوسی که شباهنگام از زبان شاخه ها شنیده می شود،از شکوه ی امواجی که روی شن های ساحل یا در میان نیزارها از حرکت بازمانده اند،از همه ی این ها ترکیبی ملکوتی پدید می آوری که خدا آن را با آن غریزه ی آسمانی که پرورش دهنده ی توست در می آمیزد ومرا چنین به خواندن سرود شب وا می دارد.

این زمزمه های دل پذیر شبانگاهی،این فروغ های آسمانی شب،این گل هایی که گلبرگ های خود را چون دهانه ی نجوردانی به سوی زمین خم کرده اند،این برگ هایی که قطره های ژاله چون دانه های اشک بر آن ها نشسته،این دم لطیف جنگل ها ودرخت ها،همه اینهابیش از آن جذاب ودل پذیرندکه صدای خود رادر این میان به گوش کسان نرسانند.

... واین صدای مرموز که فرشتگان آسمان چون من گوش بدان فرا داده اند،این آه دل پذیر شب پارسا،توهستی؛تو هستی،ای پرنده ی خوش آهنگی که چنین نغمه سرداده ای.

اوه!صدایت را با صدای من در آمیز؛زیرا یک گوش واحد است که این هر دو صدا را می شنود.اما آوای سبک ولطیف تو،زودتر از نیایش من به سوی آسمانی که در انتظار آن است بالا می رود.

این صدا طنینی طبیعی است که سراپای آن از محبت وخلوص پدید آمده است؛زمزمه ای سوزان وخدایی است ؛سرودی مقدس است که شبهای تابستانی سرداده اند.

...وما،ما آدمیا ن،با شنیدن صدای نارسای خودمان که گویی ناله ای است که از دل برمی خیزد،همیشه احساس می کنیم که یا اشکی در دیدگانمان می لغزد یا ناله ی غمی در گلویمان خاموش می شود!